maandag 16 september 2013

Het weekend

Afgelopen weekend was er van alles aan de hand.

Vrijdag vertrok onze dochter naar een tweejaarlijks kamp van de atletiekvereniging in België. Dit is voor onze jongste het hoogtepunt met haar sportvriendinnen. Al meer dan een jaar van te voren staat deze datum vast en ze verheugen zich er enorm op.
Dezelfde avond is zoonlief naar een dj festival geweest waar ik heb moeten ehbo'en. 800 jongeren waren aanwezig. Op een enkele kleine voorvallen na met dronken jeugd is de avond goed verlopen. Zoonlief had een erg leuke avond.

Ook was afgelopen donderdag de vader van mijn man jarig. 85 jaar en zoals hij al jaren doet is iedere 5 jaar een etentje met de gehele familie en kennissen.
Ik heb geen haat-liefde verhouding met die familie (op één tante en oom na), maar een haat verhouding. Enkele jaren veel, erg veel ruzie gehad en toen hebben wij voor onszelf gekozen.
Ik ben eruit gezet geworden, heel veel over mij heen gekregen, maar manlief en ik hebben stand gehouden. Wij bleven bij ons standpunt om te kiezen voor ons en ons gezin.
Na ruim een jaar kwam de vader weer aan de deur dat hij weer een 'normale' verhouding wilde. Laat ik het maar zo zeggen.
Sindsdien komt hij 4 x per jaar op de verjaardagen bij ons en wij misschien 3 x per jaar bij hem. Ook meent hij met ons te moeten gaan dineren.
Met de rest van het gezin hebben wij geen contact en dat willen wij ook zo houden.
Afgelopen zaterdag was het dus weer zover en moesten wij opdraven voor het etentje met de hele clan.
Wij hebben een uitnodiging hiervoor in de bus gekregen en zagen dat dit gelijk viel met het kamp. Manlief heeft dit toen direct aan zijn vader doorgegeven.
Ook had mijn man met hem afgesproken dat wij vrije plaatskeuze hadden en dat het maximaal 2-2,5 uur zou duren. Zijn vader zou dezelfde opzet hebben als een tante die pasgeleden 85 werd. Een broodmaaltijd met soep.

Tot twee keer aan toe afgelopen week heeft hij getracht om onze dochter te laten halen op het kamp. Maar mijn man hield stand.
Ik moet erbij zeggen dat door mijn vakantie alleen, manlief weet waar hij voor staat en dit nu ook echt uitdraagt. Wij houden erg veel van elkaar en kunnen nu alle stormen aan.
Daar aangekomen viel ik al van mijn geloof. Overal prijkte naamkaartjes en wij zagen al heel vlug dat dit een uitgebreid diner was.
Manlief had de kaartjes verplaatst zodat ik niet moest zitten waar ze mij wilde hebben. Binnen een minuut had een vrouw van een broer in de gaten wat manlief gedaan had en als een schoolleerling ging ze aan haar man vertellen hoe stout mijn man wel niet was. Deze zei op luide stem dat hij daar nu niet op inging. Ik heb haar te kijk gezet door op hetzelfde moment te gaan zitten waar zij wilde. Had ze maar niet moeten klikken. Dus verbaasde blikken en de vrouw stond in haar hemd.
Ze hadden mij geplaatst naast de broer van manlief die geen woord heeft gezegd tegen ons. Gezellig hè. Verder veel ogen gericht op ons en onze zoon. Daarbij gewoon lekker praten alsof we er niet bij zijn. Zodra ik zag dat iemand dit deed heb ik hen openlijk aangekeken en dan stopte ze wel.
De lieve tante en oom heeft veel naar mij geknipoogt en samen met manlief en twee neven zijn wij het 5 uur !!!!! durende diner doorgekomen.
Mijn man heeft twee broers met vrouwen. Ze zaten gezellig bij elkaar, de dames op de hoek (ze hadden van plaats geruild, maar dat mocht blijkbaar van henzelf) en daarnaast de mannen die dus aansloten aan manlief en mij.
Hun schoonvader heeft gezellig met hun een gang gegeten en veel gepraat en mij volledig genegeerd op één enkele vraag na op het einde van het diner.
Op het einde heb ik van een van de vrouwen en van een broer zelfs een zin te horen gekregen tegen mij.
Zodra de eten voorbij was zijn wij direct vertrokken na het geven van een hand aan manliefs vader. Het zit er weer op voor 5 jaar. Wie over 5 jaar leeft die dan zorgt.
Thuis hebben wij besloten niet meer met hem te gaan eten. Wij hebben daar geen zin meer in. Uit beleefdheid naar ons hoeft dit niet meer.
Afschuwelijk. En een middag op de 5 jaar lukt nog net.

Volgende week maandag wordt zoonlief 14 jaar en dan komt hij dus weer. Hoe kan hij toch een zoon zo behandelen. Gewoon zeggen dat hij zijn wensen honoreert en dat overduidelijk niet doen. Hij is en blijft de directeur die hij vroeger was en luisteren zul je. Helaas voor hem doen wij dit niet en daarom moeten wij boeten.
Dit is alles in een notedop, want zoals te begrijpen is er heel veel meer gebeurd dan dat ik hier kan en wil schrijven.

Financieel gaat alles zijn gangetje. Vorige maand ben ik alle uitgaven gaan doen van mijn mans salaris en qua boodschappen lukt dit nog niet helemaal. Manlief ontvangt zijn salaris op het einde van de maand. Die 3-4 dagen kom ik nog niet rond. Ik denk dat ik toch maar even een weekje extra geld moet nemen om de maand rond te maken.
Verder beginnen wij vanaf komende maand weer flink met sparen. Op het einde van het jaar of begin volgend jaar, als wij aan de beurt zijn, wordt door een timmerman een fietsenhok gemaakt en een gedeelte van het overdekt terras vervangen. Ook worden er buiten bij de terrassen nieuwe plafonds gemaakt en krijgen wij op de voorzolder een klein raampje.
Dus wij willen nu enkele maanden zoveel mogelijk sparen om maar zo min mogelijk aan de spaarrekening te komen. De 500 extra aflossing laten wij gewoon doorlopen.
De komende maanden zijn rustig dus dat sparen gaat wel lukken.

Hebben julllie ook zo'n leuk weekeinde gehad?





9 opmerkingen:

  1. Wat een mooie foto's en wat heerlijk dat je vakantie zo geslaagd was en wat ben je een mooie vrouw.
    Verder vermoedde ik door je reacties bij mij dat t bij jullie ook niet allemaal koek en ei is in de familie. Wat een toestanden toch. Je blijft je maar afvragen hoe t kan dat je als familie zover kan komen.
    Knap dat je gegaan ben ik weet niet of ik t had gedaan maar ja das makkelijk praten van mij.
    Ik hoop dat je t snel weer achter je kan laten en wens je een fijne week. liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer van het feit dat het niet prettig is met familie. Mijn schoonvader zegt altijd, familie krijg je, daar moet je het mee doen, maar vrienden kun je gelukkig zelf uitzoeken. Bij hen zit er een rotte appel tussen, jammer, maar niet voor derest. We trekken ons niets meer van haar aan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De veroorzaker bij ons is ook de vrouw van een broer.

      Verwijderen
  3. Bah, wat zijn er toch een nare mensen zeg...om familie zo te behandelen! Groot gelijk dat jullie nu besloten hebben om hier niet meer aan mee te doen.
    En wel heel fijn dat jij en je man zoveel aan elkaar hebben!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gezellig zo'n ontspannen dinertje :-(
    Kan me voorstellen dat je blij was dat het er op zat, dat is letterlijk uitzitten!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Vreselijk moet dat zijn geweest ik weet precies wat je hebt gevoeld omdat wij zo'n zelfde situatie hebben gehad. Wij hebben nu geen contact meer het werkt toch niet en het overweldigende nare gevoel komt toch steeds weer terug. Dat willen we niet en zal ook niet meer gebeuren. Succes met alles !!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik snap oprecht niet waarom je deze kwelling doorstaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Poeh, wat hebben jullie een toffe familie ;) Zat vol verbazing te lezen...

    BeantwoordenVerwijderen