dinsdag 28 oktober 2014

Puberen en overgang gaat niet samen

O jee, wat heb ik de laatste paar dagen toch een afschuwelijke slechte zin. Overgang?
Als ik opsta kan ik na 5 minuten al van inwendige kregel grrr, weet ik wat doen. Zo ben ik nu op 1,5 week tijd al 2 sleutelbossen kwijt. Van één weet ik zeker dat een van de kids deze meegenomen heeft toen die iets moest. Ja wat moest? geen idee, wie was het? geen idee, waarom? geen idee.
Ik word helemaal gek van mezelf. Ook van de vergeetachtigheid.
Als ik 's morgens de poort van de tuin moet openmaken kan ik dus niet, geen sleutel meer. De andere 3 hebben er wel een en die moeten dit dus doen. De laatste die gaat moet deze weer sluiten. In de tuin staan nl. de fietsen. Die afhankelijkheid, kan ik niet tegen. 
De andere sleutelbos hoop ik, ligt bij de fietsenmaker waar mijn fiets een beurt kreeg. Deze was afgelopen week op vakantie en kan ik dadelijk voor bellen. En ligt hij daar niet, ga ik vanmiddag alle sleutels bijmaken.

Zondag was de ergste dag van mijn kregel. Ik werd gek van mezelf. Heb flinke potjes gescholden. Het meeste gericht naar zoonlief. Gisteren heb ik ook nog veel last gehad van mijn stemmingswisselingen en vandaag hoop ik alles een beter plekje te geven. De afgelopen dagen lukte het me helemaal niet.

Dan komt er bij dat mijn zoon op het toppunt van de puberteit zit, haha, hoop ik. Dat het niet nog erger gaat worden.
Hij blijft mij uitdagen in de hoop dat ik reageer. En dit gebeurt natuurlijk altijd als manlief niet in de buurt is. Het duurt geen 5 minuten als wij in elkaars buurt zijn dat we ruzie hebben. Onder het eten doet hij het. 's Morgens in alle vroegte, 's avonds laat. Maakt niet uit wanneer en dit al dagen aan een stuk. Pfff wie heeft advies.
En niet een advies dat ik niet moet reageren, want uiteindelijk ga ik steeds overstag en reageer toch.
Zijn school- en leerwerk doet hij slecht. De cijfers kelderen pijlsnel naar beneden. Het schooljaar is amper bezig en er prijkt al een dikke vette onvoldoende naast 2 vijven die hopelijk deze week opgehaald worden. Van manlief mag ik vanaf gisteren helemaal niets meer over zijn leren en huiswerk zeggen. Dat hij het zichzelf maar uitzoekt zegt hij. Momenteel heeft toch niets zin.

Zelfs tijdens de muziekrepetitie als ik naar hem kijk trekt hij een gezicht naar mij van ergernis. Puur voor de uitdaging. Wat vindt hij het toch leuk om ruzie met mij te maken. En wat kan ik er momenteel slecht tegen.

Zijn er mama's die dit al hebben doorstaan? En ook al in de overgang zitten zodat alles nog eens veel erger aanvoelt? 
Zo ja, welk advies geven jullie mij.

 

34 opmerkingen:

  1. Als ik me zo vervelend voel helpt hardlopen. Daar heb ik dan natuurlijk ook helemaaaaaal geen zin in, maar daarna voel ik me altijd beter.

    Maar ik voel met je mee. Zelf niet lekker in je vel zitten, en dan nog een puber in huis valt ook niet mee!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helaas laat mijn gezondheid het niet toe om te rennen. Ik heb een voet vastgezet en 2 keer een nieuwe heup. Maar wandelen helpt wel.

      Verwijderen
  2. Ik herken het niet, ben en niet in de overgang en kind is nog niet echt aan het puberen. Ik herken je verhaal wel uit wat ik hoor van mijn zus die 2 pubers heeft. Ik heb helaas geen tips voor je maar wil je wel een hart onder de riem steken: ooit gaat het over! Bij mijn zus is een vd twee nu klaar met puberen en weer zijn stralende zelf geworden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sorry, geen advies maar weet wel hoe het is om in de overgang te zitten. Daar ben ik al jaren doorheen. Sterkte hoor, kan me wel voorstellen dat het echt vervelend is soms zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn zoon is vorig jaar blijven zitten en wij zaten ook helemaal in een negatieve spiraal. Voor dit jaar kijk ik (moeilijk!) niet meer naar zijn cijfers. Hij moet het zelf doen. Naar hem toe doe ik nu alleen nog gezellig en positief, dus wat lekkers als hij thuis komt, even samen kletsen, aai over zijn bol (blijkt hij echt nog wel fijn te vinden), complimentjes als hij iets goed doet. En dat gaat een stuk beter. Wat overgang betreft nog geen advies;) Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Been there done that en heb het overleefd. Pfff was een donkere periode. Op een gegeven moment drie pubers in huis. Nu achteraf kunnen we het bespreken. Zoon 1 zei dat hij met lood in de schoenen naar huis ging en ik had lood in mijn schoenen omdat hij thuiskwam. Toch blijven praten al is het maar over het weer. Het zijn alle drie prachtige jonge mannen geworden die graag thuis komen. Dus kop op. En dat huis werk.......... Ooooo man. Toch hebben ze alle drie VWO gedaan. Kreeg laatst te horen dat ze het dankzij mij hebben gehaald. Dat was toen niet bespreekbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Durf het bijna niet te zeggen maar het duurde toch wel van hun vijftiende tot hun achtiende.

      Verwijderen
    2. Hahaha, je stemt me positief. Nog DRIE jaar te gaan?????????????

      Verwijderen
    3. Ja, en dan begint de volgende. Wij hebben drie zonen binnen drie jaar gekregen dus kan mij het nog goed voor de geest halen hoe desperate je je kan voelen. Maarrrrrr, het komt echt goed.

      Verwijderen
    4. Bij mij volgt nog een dochter. Bijna 13 jaar.

      Verwijderen
  6. Euh ik heb geen advies. Wel heel veel sterkte. Kan misschiennog even zeggen dat de grootste etters schatjes werden na hun puberteit en lief voor hun moedertje maar daar heb je nu niets aan dus nogmaals stekte. en liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oh ja, dit herken ik helemaal. Ik ben 48 en heb gisteravond zitten googlen op psychische klachten bij overgang. Precies wat jij omschrijft heb ik ook last van. Ik heb al ADD (daar hoort al vergeetachtigheid bij) en door de overgang lijkt het allemaal veel erger te worden + die nare stemmingswisselingen. En ja, ook hier pubers. Gelukkig hebben we dat al een paar keer doorstaan (wij hebben zes kinderen, de jongste twee gaan nu puberen ;-) )en ik weet dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt. Ze zetten zich nu tegen je af, maar komen later weer naar je toe. De enige remedie is proberen er overheen te kijken en voor jezelf, idd wandelen of iets leuks doen wat je afleiding geeft. En wat school betreft: Doen wat je kunt en als het niet lukt: Ook dat komt later wel goed. Onze oudsten waren een rampen-plan op de middelbare school en nu studeren ze beiden gemotiveerd op de universiteit. Niet dat dat moet, maar als het kwartje valt (hoe dan ook), komt ook dat wel goed al ging het bij onze jongens via vele omwegen (afgebroken studies etc.).
    Sterkte ermee! Groetjes, Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
  8. onze oudste is ook zo aan het puberen, maar geen ruzie wel met dochter van 12.. grrrr..... Ik negeer het allemaal maar een beetje dat gaat het beste...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Sshht Vlierbloesem, zeg dat nou niet, dat ze 't moet negeren... Daar wordt ze misschien nóg opvliegeriger van...

      Verwijderen
  9. Die pubers, daar heb je m.i. geen invloed op, wel op jezelf. Ik heb gemerkt dat meditatie erg helpt tegen de stemmingswisselingen door de overgang, die ik als erg heftig ervaar. Ook ontzettend nachtzweten, maar ik doe er niets aan met betrekking tot medicijnen of de pil of zo. Als ze het vroeger konden doorstaan, kan ik het nu ook. ha, ha. Ook kan ik het leven in zijn algemeen veel beter aan door meditatie. Hier is online heel veel over te vinden. Groet dirkje en sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ach, die puberteit, vreselijk! Als alleenstaande moeder met 3 pubers zijn er dagen dat er niemand een aardig woord tegen me zegt. Grauwen en snauwen en verongelijkte gezichten. Moeilijk om hier mee om te gaan. Ik heb helaas geen tips voor je, zou ze zelf ook graag krijgen. Kan alleen maar hopen dat het snel weer over gaat.
    groeten en sterkte,
    Mimi

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oooh dat is helemaal erg. Ik krijg nog van mijn dochter veel positiviteit. (12 jaar), dus nog even van genieten.

      Verwijderen
    2. Toen mijn jongste het pubergedrag van zijn oudere zussen zag, heeft hij mij beloofd (ja, echt, zwart op wit) NOOIT zo te worden. En nu is hij 13 en de ergste van het stel! Dus geniet er inderdaad van!
      Mimi

      Verwijderen
  11. Pffh, ik heb aan de andere kant gestaan, met een moeder in de overgang terwijl ik aan het puberen was. En het was echt heel zwaar voor ons allebei.

    Het komt echt wel weer goed. Denk dat wat je man zegt, van het helemaal loslaten, dat dit wel het beste is dat je kan doen. Misschien gebruikt hij zijn huiswerk als een manier om zich tegen je af te zetten en gaat het beter als hij niet meer het gevoel heeft dat het je iets doet.

    Heel veel sterkte in elk geval!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Oh, zo herkenbaar! Hier ook een puber in huis en da's bij momenten al heftig zonder dat ik in de overgang ben... Het hoort erbij zeggen ze, maar ik heb mijn dochter van 11 toch al ingepeperd dat ze het niet moet wagen om ook zo dwars te zijn als haar pubertijd begint ;-)
    Ik moet wel zeggen dat het op school véél beter met mijn zoon gaat sinds hij van richting en van school is veranderd.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Oudste neefje, inmiddels 19, was ook zo dwars als het om school ging. Maar zijn probleem was ook nog papa én opa was/ waren leraar. De druk die op hem werd gelegd was dus enorm groot. Mijn moeder had de oplossing. Zij ging samen met oudste neefje iedere dinsdagavond huiswerk maken. Alleen wiskunde, natuurkunde en scheikunde deed mijn vader, daarin was mijn moeder gewoon slecht. Mijn broer en schoonzusje hielden dus alleen nog in de gaten wanneer er proefwerken waren en hoe de punten en gedrag op school waren. De rest lag bij mijn moeder. Dit liep perfect. Zo hebben ze dit ook doorgevoerd bij jongste neefje. Misschien is dit de juiste tip m.b.t. school.
    De rest, daar kan ik je helaas niet mee helpen. Ik kan je alleen heel veel sterkte toewensen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hier ook herkenbaar wat de overgang betreft ik ben zo vergeetachtig als wat. Slecht slapen 's nachts hoewel het nu de temperatuur gezakt is wel beter gaat. Wat pubers betreft ik heb er nu 2 (bijna 17 en 15) en een bijna puber. Dit herken is gelukkig niet. Ik durf het bijna niet te zeggen maar vind deze fase zelfs erg leuk, lang niet zo vermoeiend als met een peuterpuber. Natuurlijk is er wel eens gemopper over huiswerk maar over het algemeen heb ik geen klagen. Ze zitten regelmatig gezellig met me te kletsen over vrienden, sport en school. Ik heb dus geen tips voor je maar voel met je mee en hoop dat het snel over is.
    Moeder van drie

    BeantwoordenVerwijderen
  15. De oudste dochter is zo goed als uit gepuberd en woont inmiddels op kamers. Zoon 1 heeft volgens mij de hele pubertijd overgeslagen ????!!!! of wel we hebben niet of geen pubergedrag van hem gehad. De jongste is nu aan het puberen en ik heb de leeftijd om in de overgang te zijn. Stemmingswisselingen gelukkig (nog) geen last van. Nachtelijk zweten ook niet. Maandelijkse feest is er nog steeds en regelmatig. Het enige wat zoon2 en ik gemeen hebben is; hij krijgt een snor en ik krijg een snor. ;-) Gelukkig kan de schoonheidsspecialiste hier adekwaat wat aan doen. En zoon scheert de snor nog (steeds) niet af. Beetje logisch als je 14 bent........
    Verder kan ik zoon2 met enige regelmaat achter het behang plakken maar soms zijn we het weer roerend eens. En ach, de andere 2 pubers hebben we 'overleefd' deze laatste zal ook wel lukken. En wat de overgang betreft, je houdt het niet tegen en je kunt altijd nog iets (natuurlijks) tegen alle klachten innemen.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ik ben (ook) aan het worstelen met overgangsverschijnselen en pms en heb zoals je weet nog een jong kind (8), nou da's af en toe ook geen fijne combi ;) Die van mij die kan af en toe behoorlijk moeilijk doen en als ik dus niet goed in mijn vel zit dan is dat héél vervelend. Wat ik me wel goed realiseer is dat mijn gedrag van invloed is op mijn kind. Hoe ellendiger ik me voel, hoe meer dat een negatief effect op hem heeft.

    Een puber heeft last van zijn/haar hormonen en een moeder in de overgang heeft ook last van de hormonen, als je dat weet en je weet dus waar het gedrag vandaan komt dan kan je het misschien wat meer naast je neer leggen en het accepteren.

    Ik ben dit jaar een blog over de overgang gestart, misschien vind je het leuk om mee te lezen. Zie mijn profiel.

    Succes!!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Heel herkenbaar. Ben nu 54 en nog steeds van die lekkere zweetaanvallen. Volgens mij is het ook zo dat je toch een beetje met jezelf in de weg zit als je in de overgang bent en komen dingen waar je net effe geen zin in hebt drie keer zo hard binnen. Dat maakt het allemaal lastig. Een puber heeft eigenlijk hetzelfde gevoel dus het is allemaal wel logisch, alleen niet leuk. Maar het gaat allemaal over en dat hou ik maar voor ogen.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Onze kinderen zijn al uit de puberteit, maar ik zit er middenin ;-) kan weinig anders doen dan goed voor mezelf zorgen: vroeg op bed, geen tv aan 's avonds of koffie en thee drinken, wel veel fruit eten en bewegen en extra vitamine D en C. En drink helemaal geen alcohol meer en suikers uit bannen. Licht ik de hand met het snoepen, dan ga ik van lamlendigheid zappen en dan slecht slapen. Al die tips die we voor onze kinderen hebben (zorg dat je voldoende slaap, gezonde voeding, beweging, ... krijgt) geldt net zo hard voor ons.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wij hebben de kinderen echt los gelaten. Ja, ze bleven zitten, gingen een niveau lager, maar doen nu toch allemaal HBO.wij zeiden tegen elkaar "zolang ze geen drugs gebruiken, niet aan alcohol verslaafd raken, niet met Jan en alleman in bed duiken, geen stelen of ander crimineel gedraag vertonen, zijn wij tevreden"
    Dat gescheld tegen mij (en hevig hoor)legde ik naast mij neer en gaf als antwoord "maar ik houd zielsveel van jou"
    Spullen niet opruimen, jassen niet aan de kapstok etc, daar ging ik geen discussie over aan. Ik deed het gewoon. Geen geruzie. Voor hun is de puberteit ook niet leuk en ik wilde hen het niet nog erger maken, door ruzies thuis. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Zelf vinden pubers in hun hart ook dat ze zich verschrikkelijk gedragen, maar kunnen dat nog niet ombuigen als ze midden in hun overgang zitten. Rationeel denken moet je ook leren door de jaren heen. Probeer dat te denken dan voelt het wat lichter.

    Mijn dochter vond dat ze een verschrikkelijke puber was geweest, ik vond het wel meevallen. wellicht speelde er bij mij ook mee dat ik er eigenlijk 'geen tijd voor had' om teveel over na te denken. Was net gescheiden en ve.eel aan het werk om financieel het hoof.gd boven water te houden zonder enige alimentatie ook voor kind niet en te overleven.

    Uiteindelijk komt het wel weer goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Bekijk het eens zo, hoe was u zelf op die leeftijd en hoe had u graag gehad dat er gereageerd werd?

    Je kan het negeren, maar die negativiteit uit zich op een manier dat er meer aan de hand is en hij het er niet over wil hebben omdat hij dan bang is dat het erger wordt, en keert zich van degene wie hij het meeste houd en om geeft af, dat bent u dus.
    Misschien eens op een briefje vragen, als hij wil praten hij dit zelf mag aangeven, en dat als hij even alles wil afreageren hij dit alleen maar hoeft te zeggen en daarna uit te praten.
    Het is op negatieve manier aandacht vragen, dus vraag gewoon eens hoe de dag gegaan is, wat er positief was en wat hij van plan is om een positieve draai aan te geven.
    Vind hij de school nog leuk, of durft hij niet aan te geven dat hij er niks meer aan vind of erger dat hij teveel hooi op zn vork heeft om u of uw man te plezieren.

    Hij is jong, hij wil de wereld ontdekken en weet misschien niet waar te beginnen, misschien is hij verliefd en durft hij niet te zeggen dat hij (vul zelf maar in)
    Of misschien ligt een leraar hem dwars of botert het niet, misschien wil hij even gewoon wat minder moeten en is voor zijn gevoel de druk te hoog en wil hij even niet horen dat het slecht gaat, maar horen van mams dat je hem hoe dan ook steunt met wat hij van plan is.

    Soms zijn geduld, liefde, rust en even laten zijn, niet te veel druk en even alles uit handen nemen (opruimen, even accepteren dat hij niet doet wat hij hoort te doen, en misschien wel grenzen aan geven, die hij nu nodig heeft en ook graag ziet dat hij hoe dan ook, bij zijn ma terecht kan als het even niet loopt en ondanks dat hij weet dat u boos er om kan worden, toch even achterwege laat en het even laat zijn zoals het is.

    Wordt hij soms gechanteerd om dingen te doen die hij helemaal niet wil doen, maar om er bij te horen toch doet? en er niet over durft te praten, of dingen gezien heeft en niet weet wat hij daar mee moet?

    OP het moment is het beste, laat hem gewoon even zijn, zit niet op zijn huid en laat hem gewoon even zichzelf worden op gegeven moment komt de aap uit de mouw en kan het uitgepraat worden en naar een oplossing gezocht worden, het laatste wat een puber nodig heeft is de hele tijd gezeur en gedoe vna mama's die hem overvleugelt, hij is nu aan het ontdekken wie hij is en wat daar bij komt kijken, en het beste leer je van je fouten en bij pa en ma om raad te vragen.
    Zolan hij regelmaat en duidelijke regels heeft, en daarnaast duidelijk is dat hij zichzelf op eigen tempo mag ontwikkelen met steun, zul je zien dat vanzelf de druk voor beide van de pan af gaat,

    Enne voor u zou ik een tip geven, even een nervovit als u weet dat zoon thuiskomt, hoe rustiger u reageert en blijft hoe sneller de aap uit de mouw komt, en met nervovit of valeriaan (mits dit niet het gebruik van eventueel eigen medicijngebruik belmmert, even overleggen dus met huisarts ;-) )

    Dit alles is niet om goed te praten, maar uit ervaring, met nichtjes, neefjes en mn oudste hier.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. En nog een tip, inplaats van steeds over zijn cijfers te beginnen, geef eens een week overal maar dan ook overal complimentjes over de dingen die hij wel goed doet, goed gedaan heeft etc etc

    Dus goed mooi werkstuk gemaakt, leuke muziek op gezet, lekker gekookt, of heel mooi handschrift gebruikt, als hij een hobby heeft prijs hem als hij weer stuk verder is gekomen, geef aan dat je het fijn vind als hij zn spullen opruimt, zijn huiwerk maakt, op tijd thuis is, en is hij niet op tijd thuis, negeer het gewoon,
    Reageer alleen op de positieve dingen en laat de negatieve dingen of de dingen die beter kunnen, dingen die fout zijn gegaan, even gewoon voor wat het is,hij heeft even (onbewust) de steun toch van degene nodig waar hij het meest om geeft, u zijn moeder. En laat commentaar en co even voor wat het is, of hij moet express spullen vernielen of kapot gooien is het iets anders.
    Benader hem eens van een andere kant, gewoon lang neus en lippen eens vragen als iets hem niet lukt (en jezelf weet hoe het wel moet) of hij toevallig weet of het zus of zo ook werkt, dus niet negatief "je moet zus of zo" nee gewoon over laten komen dat hij er zelf opgekomen is (met een bijna onzichtbaar steuntje van moeders of vaders)

    Pubers, je kan niet met en niet zonder ;) en achteraf toch wel een hele leuke aparte tijd waar je later nog heelv eel over zal kletsen (sorry mam dat ik zo erg was, en wat een gedoe he mam, was ik nou ook zo erg vroeger etc etc)

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Lees mijn blogs over Klazien maar eens ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Stuur je mailadres maar naar fennetje111@hotmail.com dan voeg ik je toe

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Adem in ..adem uit ;-) Nee flauwekul hoor, het is best moeilijke combi pubers en overgang. We schijnen trouwens de eerste generatie te zijn die deze combi hebben. Ik heb laatst een programma er over gezien en of het voor de pubers niet handig was als ze tijdens biologie ook eens wat hoorden over de overgang. De pubers werd het voorgelegd en hadden wel zoiets van , dat is wel handig om te weten hoe onze moeders zich voelen. De overgang wordt ook wel het oudere zusje van de puberteit genoemd ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Mijn zoon heeft moeilijk gedrag op de lagere gehad, maar de pubertijd lijkt hij te hebben overgeslagen. Wel is mijn lijf langzaam aan het veranderen, ik neem ook aan dat de overgang erin kruipt.
    Voor die overgang helpt bij mij mediteren en bewegen (fietsen, wandelen). Elke keer dat ik die dingen doe, zakt de kriegelheid wat. En voldoende uitrusten. Maar ik ben nog niet vol bezig, dus een deskundige voel ik me niet.

    Qua puber: doe iets positiefs (complimenten, of rustig een regel stellen waar je van tevoren over hebt nagedacht), of doe niets. Leg je kriegelheid uit aan hem, en kies voor jezelf een plek waar je naartoe loopt als je merkt dat er een kriegelbui of -opmerking aankomt. Dingen die je met kriegelheid doen werken niet bij je zoon, en leveren alleen maar spanning op die later nog doorwerkt. Doe desnoods niet (en laat hem zitten), da's beter dan later nog de ruzies herkauwen.
    En kan je man helpen met je zoon? Je zoon heeft tenslotte 2 ouders, en als de 1 het niet kan, kan de andere toch....
    Is ongetwijfeld wennen voor iedereen (man, zoon, jij), dus zal wel niet in 1x lukken, maar zou dat de goede kant op werken?

    BeantwoordenVerwijderen